10. agosto 2017 - 20:00
Condividi su:

Σειρήνεs-Sirenas | Kimolia Art Cafe | giovedì, 10. agosto 2017

«ΣΕΙΡΗΝΕΣ – SIRENAS»
«ΣΕΙΡΗΝΕΣ – SIRENAS» ονομάζεται η 12η ατομική έκθεση ζωγραφικής της Ολυμπίας Ματράκη, η οποία θα πραγματοποιηθεί στο Ρέθυμνο και θα φιλοξενηθεί στο Art-café «ΚΙΜΩΛΙΑ» (Χρ. Μακρή 11, Πλατεία 25ης Μαρτίου, Παλιά Πόλη). Η έκθεση θα ξεκινήσει στις 15 Ιουλίου και θα διαρκέσει έως τον Οκτώβριο του 2017, με την φυσική παρουσία της καλλιτέχνιδος από τις 9 Αυγούστου. Τα εγκαίνια θα γίνουν στις 10 Αυγούστου και ώρα 20.00’.
«Οι Σειρήνες όμως έχουν ένα όπλο πιο φοβερό και από το τραγούδι: τη σιωπή τους». (Φραντς Κάφκα, Η ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΣΕΙΡΗΝΩΝ)
«Για να προφυλαχτεί από τις Σειρήνες, ο Οδυσσέας έφραξε τα αυτιά του με κερί και έβαλε να τον αλυσοδέσουν στο κατάρτι. Κάτι ανάλογο, ασφαλώς, θα μπορούσαν να κάνουν ανέκαθεν όλοι οι ταξιδιώτες -εκτός από εκείνους που οι Σειρήνες πρόφταιναν να τους σαγηνεύσουν από μακριά- ήταν όμως παγκοσμίως γνωστό ότι δεν ωφελούσε. Το τραγούδι των Σειρήνων διαπερνούσε τα πάντα, και το πάθος των σαγηνευμένων δεν ήταν ικανό να σπάσει μόνο αλυσίδες και κατάρτια…».
Ο σύγχρονος ταξιδιώτης σαγηνεύεται από κοντά, από το απροσδιόριστο μα και τόσο φλύαρο βλέμμα των Σειρήνων, που τον καλεί κοντά τους κι εκείνος πλησιάζει δίχως να ξέρει το γιατί. Κατακλύζεται από το πάθος και δεν αναζητά παιδαριώδη μέσα για ν’ αποφύγει την σαγήνη τους. Δεν ακούει το τραγούδι τους, παρά μόνο την εκκωφαντική σιωπή τους. Μια σιωπή ευοίωνη, απροσπέλαστη, μια σιωπή που σε οδηγεί να «σπάσεις αλυσίδες και κατάρτια», μια σιωπή που σε κάνει «ν’ αμολήσεις τους κάβους και ν’ αφήσεις τα λογικά σου στο λιμάνι…».
«Και πιθανότερο, παρόλο που δεν έτυχε ποτέ, θα ήταν να γλιτώσεις από το τραγούδι τους, παρά από τη σιωπή τους. Τίποτε στον κόσμο αυτόν δεν μπορεί να αντισταθεί στο αίσθημα πως τις νίκησες με το σπαθί σου, ούτε στην αλαζονεία που επακολουθεί και σαρώνει τα πάντα.»
Οι σύγχρονες σειρήνες αποθεώνονται από τον έρωτα, έναν έρωτα-θέσφατο, ανερυθρίαστο, αμετροεπή, αλαζόνα, μεγαλοπρεπή, από τον «έρωτα- ή- τίποτα» και τις κερδίζεις –τις νικάς- «με το σπαθί σου» κι αυτός ο αλαζόνας έρωτας που επακολουθεί, όντως «σαρώνει τα πάντα».
«Πριν ξεκινήσει, έριξε μια κλεφτή ματιά, είδε τον καμπυλωμένο λαιμό, τις βαθιές ανάσες, τα δακρυσμένα μάτια, το μισάνοιχτο στόμα, και πίστεψε πως όλα αυτά συνόδευαν τις άριες που ανάκουστες αντηχούσαν γύρω του.
Και ίσως, αν και κάτι τέτοιο υπερβαίνει την ανθρώπινη λογική - ίσως να πρόσεξε στ' αλήθεια πως σωπαίναν οι Σειρήνες».
Κι αν προσέξεις τα καθόλου πια δακρυσμένα μάτια τους, τα κλειστά –κάποτε μισάνοιχτα- χείλη, τους μακριούς, καμπυλωτούς λαιμούς και το λάγνο βλέμμα τους, υπόκοφες άριες θ’ αντηχήσουν μέσα σου….

“Now the Sirens have a still more fatal weapon than their song, namely their silence”. (Franz Kafka, “The Silence of the Sirens”)
“To protect himself from the Sirens Ulysses stopped his ears with wax and had himself bound to the mast of his ship. Naturally any and every traveler before him could have done the same, except those whom the Sirens allured even from a great distance; but it was known to all the world that such things were of no help whatever. The song of the Sirens could pierce through everything, and the longing of those they seduced would have broken far stronger bonds than chains and masts”.
The modern traveler is fascinated by the unspeakable but so glaring look that calls him close to them and he is approaching without knowing why. He is overwhelmed by passion and does not seek childish means to avoid the seduction of the sirens. He does not listen to their song, except from their deafening silence. A miraculous, inaccessible silence, a silence that leads you to “break chains and masts”, a silence that makes you “crawl the cages and leave your logic in the harbor”.
“And though admittedly such a thing has never happened, still it is conceivable that someone might possibly have escaped from their singing; but from their silence certainly never.
Against the feeling of having triumphed over them by one's own strength, and the consequent exaltation that bears down everything before it, no earthly powers could have remained intact.»
The modern Sirens are carried away by love, a love-established, unbridled, unblushing, stormy, arrogant, majestic, by "love-or-nothing" and you can win them "with your sword" and this arrogant, ardent love that follows, actually "bears down everything."
“For a fleeting moment he saw their throats rising and falling, their breasts lifting, their eyes filled with tears, their lips half-parted, but believed that these were accompaniments to the airs which died unheard around him.
Perhaps he had really noticed, although here the human understanding is beyond its depths, that the Sirens were silent”…
And if you look into their not anymore crying eyes, their closed -once half-open lips-, their long, curved necks and their lusty gaze, subtle arias will echo in you ...
Commenti
  • Καλοτάξιδο το ταξίδι των Σειρήνων σου και στην Κρήτη Ολυμπία! Είναι βέβαιο ότι θα μαγέψουν και τους Κρητικούς όπως και εμάς!
  • Καλή επιτυχια!!!! Εύχομαι ομορφα ταξίδια στις Σειρήνες σου! ❤️❤️❤️
  • Καλή επιτυχία Ολυμπία! Να τους σαγηνεύσεις γλυκιά μου σειρήνα! 💝🤞💞🎊🎊✌️✌️
  • Ειμαι σιγουρη οι "Σειρήνες" θα μαγέψουν και θα ξελογιάσουν τους πάντες! !! Καλή επιτυχία! !!!!